Kasper Uberfelt wer kaszubska - Kielno

Idź do spisu treści

Menu główne:

Kasper Uberfelt wer kaszubska

     

     Czë na naszi zemië nalazłë wiele letrów, przewłaszczelë so czëlińsczi koscół, ji też koscóczi w Przedkowie i Szemudzë. Na Jetrów szkalôwalë ksężo i biskupi, ale to nick nie pomagałë. Tej za sprawą ujął sę pón z Koleczkowa, ryńca Kasper Uberfelt. Zażądëł od nëch lëtersczëch Miemców, żebë oni zareskę wenioslë sę z nëch koscołów, bo jak nié, tej on sę z nima po- rechujë. Lëtrze to ostrzëżeni przejęlë za szpos, a na urwęni koleczkowsczimu pęnowie nieopatrznie rzeklë:
Me sę z tobą zawiatejemë! W każdą niedzelę o dzesąti naszi pastorowie staniwają prze wełtorzach i odprawiają nażeństwa, chtërny dereją trze wiertle godzënë. Jak të mądra -  rzeklë do në ryńca w tim czasu od wiedzysz wszësczi trzë koscołë, tej të mosz wegrąny wiatenk i më oddąme katolekom koscóczi, ale jak to sę cë nie do zrobić, më mąmë wegrąńy i te muszisz przyńc na naszą wiarę.
Ryńca Uberfelt przë swiôkach przëjął wiatenk. Na następą niedzelę wzął nolepszigo konia, obuł swoją nopiękniéjszą zbroję i rëknął do Cziélna. Punkt dzesąto wnëkôł na koniu do koscoła, żebë go wszëscë widzelë. Tej pognôł do Szemuda i tam dzobnął mieczę tego letersczigo ksędza, co bë sę lëtrze ni mogle weprzéc, że ryńca tam béł naprowdę. Tak téż génał zrobił w Przedkowie. Jak przëgnôł do Cziélna, uzdrzéł uzbrojoną grëpę létrów prze kosćolë. Oni ju wiedzelë, że wiertel godzenë po dzesąti béł w Szemudzë i so docygalë, że zdążi w trzewiertlë godzenë przegalôpôwać në trzë wsë. Jak z doleka uzdrzéł nëch bojsów, z pékama, widłama i drągama, skrąceł do kowôla na kuńcu wsë. Kozeł mu chutkô przekuć podkowë na szpérach do tëłu i tak pwgalopôweł prostą drogą do swoji wsë. Nym lëtrom ktosz rzekł, że ryńca Uberfelt nëkôł na koniu do Koleczkowa. Ny sprzed koscoła wegnalë na koleczkowską drogę, wezdrzelë na szpur, a tén wskazy
wół, że kóń gnôł pod Cziélno. Tej dali ju nie szlë. Ryńca Uberfelt tak zmarachôwëł swoji môrskë, że ono padłë zmęczony śmiertelnie i zdëchło na Kradzóncë. Ryńca téż sromôtnie zmęczony legnął so pod wiôldżim dębę żebë odsapąć. Ale ju wicy nie wstôł. Koleczkôwiani nalezlë go pod nym dębę nieżewigô i pochôwalë w oddąnym katolekom koscelë. Z kamienia kozalë zrobić mu jego wizërunk

 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego