Kultura w Kielnie - Kielno

Idź do spisu treści

Menu główne:

Kultura w Kielnie

     Ważną dziedziną działalności szkoły była oświata dorosłych. Od 1949 r., kierownik Szulc pełnił funkcję gminnego pełnomocnika do walki z analfabetyzmem i instruktora oświaty dorosłych. W szkole prowadzono różnego rodzaju kursy dla młodzieży pozaszkolnej i dorosłych mieszkańców wsi. W 1964 r. przy szkole podstawowej otwarto szkołę przysposobienia rolniczego, do której zgłosiło się 27 absolwentów podstawówki. Przedmioty zawodowe wykładał agronom Bolesław Dudczak, a ogólne miejscowi nauczyciele. Agronom w porozumieniu z kierownikiem szkoły  i Powiatowym Związkiem Kółek Rolniczych powołał z absolwentów SPR Zespól Młodych Rolników, z absolwentów szkoły podstawowej Zespół Przysposobienia Rolniczego. Oba zespoły prowadziły również działalność kulturalną. Szkoła gościła artystów „Artosu” z Gdańska, inne zespoły miejskie, organizowano wystawy prac absolwentów Liceum Sztuk Plastycznych z Orłowa, dożynki łącznie z SKR, z KGW dzieciniec na okres żniw. Uczniowie opiekowali się mogiłą żołnierską na cmentarzu. Szkoła była tradycyjnie lokalem wyborczym. Szkolne kółka zainteresowań brały udział w sejmikach uczniowskich o tematyce regionalnej organizowanych przez Oddział ZKP. W 1973 r. szkolny zespół wokalny pod kierownictwem Wandy Konkol został wyróżniony w Święcie Pieśni i Tańca w Wejherowie. W roku 1973 obiekt szkolny został ogrodzony siatką drucianą. W latach 1976—79 szkoła w Kielnie stała się zbiorczą dla miejscowości: Rębiska, Warzno, Leśno, w których jednoklasówki uległy likwidacji. Wprowadzono też oddział przedszkolny. Aby zlikwidować ciasnotę staraniem dyrektora szkoły adoptowano na pomieszczenia budynek po Urzędzie Gminnym. Na przełomie lat 1981/82 podczas stanu wojennego nowy budynek szkolny został zajęty na okres niespełna 4 tygodni przez jednostkę wojskową.
    Motywy powołania Ligi Narodowej Polskiej, Towarzystwa Czytelni Ludowych i Towarzystwa Śpiewu w czasie zaborów są nam znane, szerzej opisane w historii Kielna. Wiemy też o powołaniu chóru „Lutnia”, który przekształcił się w zespół „Cecylia”. Po wojnie chór „Cecylia" reaktywował działalność 8 lipca 1945 r. Pałeczkę dyrygenta po ojcu przejął Korneliusz Treder. Chór rozrastał się i wnet osiągnął stan 60 czynnych członków, w tym sporo osób dochodzących z odległych wsi. Powstały przy nim sekcje: baletowa, teatralna i tańca kaszubskiego. Pracą w sekcjach zajęła się Wanda Treder, która ukończyła odpowiedni kurs w Wojewódzkim Domu Twórczości Ludowej w Gdańsku. Dyrygent po ukończeniu studiów muzycznych zaczął konsekwentnie nadawać zespołowi kaszubski charakter. Pomocna, okazała się w tym trzyletnia współpraca z rozgłośnią Polskiego Radia w Gdańsku w zbieraniu folkloru muzycznego Kaszub.
       Po wyremontowaniu w 1951 r. sali Czonstkego prowadzeniem w niej zajęć świetlicowych zajęła się nauczycielka Helena Szulc. Za tą działalność była kilkakrotnie wyróżniana Świetlica zdobyła I miejsce w województwie w ogłoszonym w konkursie na najlepszą placówkę kulturalną na wsi. Szulcowa i Trederowa wystawiły w świetlicy .„Samopomocy Chłopskiej" takie sztuki sceniczne, jak „Triumf krzyża”, „Święty Aleksy „Chrześcijańska bohaterka" i inne. Kieleński zespół „Cecylia' reprezentował w 1962 r. Kaszubski Okręg Śpiewaczy na drugim Festiwalu Chórów Polskich w Poznaniu i na innych imprezach lokalnych i wojewódzkich.
     W latach 60 w Sali Czonstkiego działalność kulturalną prowadził Klub „Ruch” a także Związek Młodzieży Wiejskiej. ZWM w tym czasie, pod przewodnictwem ówczesnego Komendanta MO w Kielnie Czesława Milak, rozpisał konkurs na nazwę Sali Czonstkiego, w wyniku którego nazwaną ją „Remus”. W tym okresie ZMW stworzył w Dąbrówce boisko do tenisa/siatkówki oraz strzelnicę, gdzie spotykała się młodzież. Przy wsparciu Ochotniczej Straży Pożarnej urządzano Dąbrówce także zabawy.  W Sali „Remusa” odbywały się spotkania, czytano książki, a także zapraszano gości związanych z szeroko pojętą kulturą.      
    W połowie lat sześćdziesiątych nastąpił gwałtowny odpływ młodzieży kieleńskiej do rozwijającego się przemysłu. Chór zmienił nazwę na „Kaszubia" i przekształcił się w kilkunastoosobową grupę wokalno-muzyczną. Kontynuując repertuarową tradycję kaszubską w indywidualnej stylizacji dyrygenta. W repertuarze „Kaszubii” znalazły się pieśni, których nie spotykało się w wykonaniu innych zespołów. Za odmienność śpiewanych pieśni zespół zgromadził liczne nagrody i wyróżnienia. Zdobył w 1977 r. I miejsce w pionie zespołów wokalnych i muzycznych w Radiowym Festiwalu Zespołów Folklorystycznych Polski Północnej, a w roku następnym uzyskał II miejsce. W 1979 r. „Kaszubia” zajęła I miejsce w Wojewódzkim Przeglądzie Zespołów Artystycznych SKR. Zespół ma za sobą wielokrotne nagrania w Polskim Radiu, czterokrotnie występował przed kamerami TV. Nakręcony został z udziałem zespołu film w plenerze nad jeziorem Mulk i w Dąbrówce. „Kaszubia” otrzymała dwukrotnie złote odznaki Zjednoczenia Zespołów Śpiewaczych i Instrumentalnych i honorową odznakę „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej”. Występowała w Berlinie i w innych miastach niemieckich. Warunki działania zespołu były różne, najczęściej złe. W latach 90 XX w., dzięki uzyskaniu sali widowiskowej w Wiejskim Domu Kultury polepszyły się znacznie. Zorganizowano grupę taneczną i powołano sekcję dziecięcą, gwarantującą ,,Kaszubii” ciągłość istnienia.
    Po wojnie wydano w dużych nakładach wiele tanich książek, które sprzedawano nawet w sklepach geesowskich w Kielnie. Powstała też sieć bibliotek publicznych. W Kielnie utwrzono najpierw punkt biblioteczny, który w chwili powołania GRN przekształcił się w Gminną Bibliotekę Publiczną. Najzagorzalszym czytelnikiem książek bibliotecznych okazał się bodący w podeszłym wieku Józef Sikorski, który często powtarzał: „Te ksążczi jo miół miec pół wieku temu, tej bo beni nie beł wójtem, a conomni wojewodą”. Nie tylko książki, ale gazety szerokim nurtem wdzierały się na kaszubską wieś. Z danych z 1970 r. w obsługiwanym rejonie przez Urząd Pocztowy w Kielnie mieszkańcy abonowali 713 gazet i czasopism, w tym 226 rolniczych. Do wiejskich chat, wówczas jeszcze w większości o słomianych strzechach, wkraczało też słowo i obraz. W tym samym czasie na poczcie zarejestrowanych było 183 radioodbiorniki i 85 telewizorów.
     Z parafii kieleńskiej wywodzi się wielu zasłużonych, głównie w dziedzinie kultury, osób. Począwszy od legendarnego Jana z Kolna, poprzez rycerski ród Uberfeltów, rodzinę Bieszków z Koleczkowa, ks. dra Heykę z Cierzni, braci Roszczynialskich i Pobłockich z Łężyc, malarza dokumentalisty Leona Bieszke z Wielkiej Roli, dochodzimy do czasów współczesnych: Hirszowie, Kustusze, Trederowie, Sikorscy, Loeperowie, Hopowie i wielu innych. Z Kielna pochodził również wybitny poeta kaszubski Alojzy Nagel.



<<< poprzednia strona

 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego